Rozmowa z Haipo Yangiem, CEO ViaBTC: Jak czysta energia zmienia wydobycie bitcoin?
Od 2019 roku rosnące koszty paliw kopalnych zmusiły branżę wydobywczą do ponownego przemyślenia trójkąta „koszt–niezawodność–zgodność”: z jednej strony energia wodna, słoneczna i wiatrowa stają się coraz bardziej opłacalne; z drugiej strony, magazynowanie, elastyczność sieci i czas podłączenia do sieci wciąż nadrabiają zaległości. Na tym tle — oraz wobec niepokoju górników dotyczącego całkowitych kosztów energii (capex + opex) — usiedliśmy...
Od 2019 roku rosnące koszty paliw kopalnych zmusiły branżę wydobywczą do ponownego przemyślenia trójkąta „koszt–niezawodność–zgodność”: z jednej strony hydroenergia, energia słoneczna i wiatrowa stają się coraz bardziej opłacalne; z drugiej strony magazynowanie, elastyczność sieci i czas realizacji połączeń wciąż nadrabiają zaległości. Na tym tle — i w obliczu niepokoju górników dotyczącego całkowitych kosztów energii (capex + opex) — przeprowadziliśmy szczegółową rozmowę z założycielem i CEO ViaBTC, Haipo Yangiem.
Ile obecnie wydobycia Bitcoin wykorzystuje czystą energię i dokąd to zmierza?
Haipo Yang: Udział czystej energii stale rośnie. Wraz ze wzrostem cen paliw kopalnych po 2019 roku, coraz więcej górników przeszło na czystsze źródła o lepszej krzywej kosztów. Z tego, co widzimy w próbie użytkowników ViaBTC, około 40%–50% górników wciąż polega na paliwach kopalnych; reszta korzysta głównie z czystej energii. Hydroenergia pozostaje dominującym, dyspozycyjnym źródłem czystej energii — stanowi około 30%–40% samodzielnie. Słońce, wiatr, gaz towarzyszący i inne nowe źródła razem stanowią wciąż poniżej 20%, ale ten odsetek wyraźnie rośnie.
Górnicy, którzy pozostają przy energii z paliw kopalnych, zwykle działają w regionach bogatych w zasoby. Dobrym przykładem jest Teksas: silna sieć i infrastruktura, dużo gazu ziemnego i wiele lokalizacji. W innych miejscach, gdzie zasoby kopalne są obfite, ale przesył jest ograniczony lub koszty przesyłu są wysokie, operatorzy monetyzują nadwyżkę energii lokalnie poprzez wydobycie.
Hydroenergia od dawna jest ulubionym czystym źródłem. Rosja, Kanada, części Ameryki Południowej i Afryki mają obfite zasoby hydro. Wiodący rosyjscy górnicy skupiają się w bogatej w hydroenergię Syberii; Paragwaj, Bhutan i Etiopia przyciągnęły dużych operatorów, takich jak Bitdeer i HIVE Digital, dzięki elektrowniom wodnym na skalę przemysłową.
Energia słoneczna ostatnio przyciąga dużo uwagi, ale jej stabilizacja poprzez magazynowanie pozostaje wyzwaniem, więc większość instalacji działa w modelu PV-plus-grid, aby utrzymać stabilność dostaw. Wykorzystanie gazu towarzyszącego z pól naftowych i gazowych jest również powszechne w Kanadzie, Rosji, Kazachstanie i Argentynie. Energia jądrowa nie została szeroko przyjęta w wydobyciu — wysokie nakłady inwestycyjne, lokalizacja i cykle licencyjne wydłużają czas realizacji. Chociaż produkcja energii z odpadów generalnie wiąże się z wyższymi kosztami wytwarzania, finansowanie bez regresu i wsparcie polityczne umożliwiły niektóre wczesne projekty pilotażowe.
Ogólnie rzecz biorąc, miks energetyczny branży wyraźnie przesuwa się w kierunku czystej energii, nawet jeśli stabilizacja, magazynowanie i rozbudowa sieci wciąż trwają.
Jaki jest największy problem w rozwoju wydobycia opartego na odnawialnych źródłach energii?
Haipo Yang: Energia to największy bieżący wydatek górnika — często 30% do 70% przychodów — więc kluczowy dylemat to cena kontra stabilność. Wydobycie jest na to bardzo wrażliwe. Potrzebujesz długiego, stabilnego czasu pracy dla przewidywalnych nagród i musisz obniżać ceny energii, aby chronić marże.
Paliwa kopalne pozostają istotne, ponieważ są stabilne, a ekosystem jest dojrzały — ale koszty wciąż rosną. Od 2019 roku wyższe ceny węgla podniosły koszty energii cieplnej; w wielu regionach taryfy indeksowane do energii cieplnej wzrosły o 50% lub nawet się podwoiły. To jeden z powodów wzrostu udziału czystej energii.
Spośród czystych źródeł hydroenergia jest najbardziej dojrzała. Infrastruktura jest sprawdzona na dużą skalę. Ale ograniczają ją geografia i hydrologia (sezonowość). W poprzednich latach górnicy wręcz „gonili za energią”, przenosząc się w porze suchej do regionów z nadwyżką energii. Na szczęście hydroenergia dobrze współpracuje z elektrowniami szczytowo-pompowymi (PSH) — największą na świecie formą magazynowania energii na skalę sieciową. Niektóre stacje syberyjskie mogą magazynować wodę przez kilka lat, aby utrzymać równowagę dostaw.
Energia słoneczna i wiatrowa szybko się rozwijają i już sprawdzają się w niektórych scenariuszach, ale dostępność 24/7 wciąż mocno zależy od dostępu do sieci i magazynowania. Ich znormalizowany koszt energii (LCOE) jest często niższy niż tradycyjnej energii, ale LCOE magazynowania pozostaje stosunkowo wysoki. Tam, gdzie PV jest dobrze rozwinięte, taryfy PV mogą wynosić około ~70% stawek energii cieplnej lub hydro, ale magazynowanie może kosztować ~2× taryfy PV, znacznie podnosząc całkowitą cenę. Dla przykładu: w Ameryce Łacińskiej duże farmy wiatrowe często działają w zakresie $0.018–$0.035/kWh, PV około $0.017–$0.023/kWh. W praktyce niektórzy górnicy mogą kupować PV za około $0.035–$0.042/kWh, podczas gdy powiązane magazynowanie to około $0.085/kWh. Dlatego wiele operacji łączy PV z dostawą z sieci przemysłowej lub PPA, aby zarządzać całkowitym kosztem.
Polityka również odgrywa kluczową rolę. Wiele krajów inwestuje poprzez dotacje kapitałowe, ulgi podatkowe od produkcji lub inwestycji, mechanizmy rynku mocy i fundusze na modernizację sieci, aby integrować odnawialne źródła energii. Kanadyjskie inicjatywy smart renewables, rosyjskie subsydia capacity-agreement oraz inwestorzy państwowi z Zatoki Perskiej — Saudi Arabia’s PIF, Qatar Investment Authority, narodowe podmioty energetyczne Omanu — przyspieszają rozwój energii słonecznej i wiatrowej. Wraz z pogłębianiem się wsparcia politycznego i napływem kapitału, infrastruktura odnawialna staje się coraz bardziej atrakcyjna dla górników.
Czy spodziewasz się, że więcej firm wydobywczych przyjmie odnawialne źródła energii? Co musi się wydarzyć?
Haipo Yang: Jestem optymistą. Systemy energetyczne na całym świecie stają się coraz bardziej zielone, a ponieważ wydobycie jest bardzo wrażliwe na koszty i ma przenośne obciążenie, nasza branża przyjmie je wcześniej niż wiele innych.
Już obserwujemy coraz więcej partnerstw generator–górnik, aby pochłaniać nadwyżki i skracać czas zwrotu. Marathon Digital nabył farmę wiatrową o mocy 114 MW w Teksasie, aby wykorzystać nadwyżki energii wiatrowej poza szczytem. HIVE Digital w zeszłym roku ogłosił plany budowy centrum danych o mocy 100 MW zasilanego hydroenergią w Paragwaju. Riot Platforms zainwestował w Reformed Energy, która wykorzystuje zgazowanie plazmowe do przekształcania odpadów komunalnych w energię elektryczną.
Patrząc w przyszłość, trzy obiektywne warunki będą decydującymi czynnikami. Po pierwsze, ekonomia: gdy odnawialne źródła energii — w pełnym cyklu, z uwzględnieniem magazynowania — zdecydowanie przebiją cenowo energię z paliw kopalnych, górnicy nie będą mieli ekonomicznego uzasadnienia, by polegać na węglu czy gazie, a przyrostowy hashrate naturalnie przeniesie się na czystą, stabilizowaną energię. Następnie infrastruktura i magazynowanie: tylko gdy sieci zaoferują większą dyspozycyjność, usługi pomocnicze i ulgę w przeciążeniach, a koszty magazynowania znacząco spadną, górnicy będą mogli działać stabilnie przez cały rok, eliminując potrzebę paliw kopalnych jako „bazowego” zabezpieczenia.
Trzecim katalizatorem są sygnały polityczne. Gdy główne jurysdykcje wprowadzą jasne zachęty — ulgi podatkowe dla zielonej energii, kredyty za czystą energię, przyspieszoną amortyzację, preferencyjne przesyły lub wyraźne wymagania dotyczące czystej energii dla obliczeń — te środki staną się punktami zwrotnymi. Już widzimy to na Bliskim Wschodzie, gdzie kilka krajów produkujących ropę ogłosiło mapy drogowe neutralności węglowej: Arabia Saudyjska celuje w 50% odnawialnych źródeł do 2030 roku, ZEA zamierza podnieść udział odnawialnych do 32% do 2030 roku, a Kuwejt, Oman i Katar przyspieszają rozwój PV i wiatru. Te polityki i inwestycje nie tylko przyspieszą lokalne transformacje energetyczne, ale także otworzą nowe opcje lokalizacji i struktury kontraktowe dla firm wydobywających Bitcoin.
Podsumowując, wraz z dojrzewaniem warunków ekonomicznych, technicznych i politycznych, jestem przekonany, że coraz więcej firm wydobywających Bitcoin przejdzie na odnawialne źródła energii i zaprojektuje działalność pod kątem „stabilizowanego” czasu pracy.
Duzi górnicy mogą wykorzystać politykę i kapitał, aby zapewnić sobie tańszą energię. Czy to grozi koncentracją globalnego hashrate? Co to oznacza dla mniejszych górników?
Haipo Yang: Duzi operatorzy rzeczywiście mają przewagę. Mogą inwestować bezpośrednio w wytwarzanie energii i kupować ją poniżej cen sieciowych lub podpisywać długoterminowe PPA, aby zablokować koszty i zmniejszyć ryzyko. Publiczni górnicy, tacy jak Marathon, mogą korzystać z rynków kapitałowych, aby wdrażać najnowsze, wysokowydajne ASIC i wspierać projekty czystej energii na dużą skalę. To wspiera dalszą ekspansję. Dla zobrazowania skali, TheMinerMag zauważył, że w styczniu 2024 roku 19 publicznych górników z własnym wydobyciem wyprodukowało 22% sieciowego BTC; w tym roku liczba ta wynosi około 30%, co odzwierciedla rosnący udział w hashrate.
Mniejszym i średnim górnikom trudniej dorównać tym kosztom energii, więc poprzeczka jest wyżej — ale nie są wykluczeni z gry. Wciąż widzimy wielu operatorów małych koparek na ViaBTC, którzy polegają na puli dla stałego przepływu gotówki. Przy około $0.06/kWh, próg rentowności cen BTC dla popularnych koparek — w tym typowych domowych urządzeń — często mieści się w przedziale $50,000–$70,000, co wciąż jest poniżej poziomów spot bliskich $100,000. Mniejsi górnicy korzystają także z elastyczności i pomysłowości. W regionach o wyższych szerokościach geograficznych niektórzy wykorzystują ciepło odpadowe z ASIC do ogrzewania domów, co zwiększa ogólną efektywność energetyczną i obniża efektywny koszt.
Wraz ze wzrostem kosztów, jak widzisz ewolucję roli pul wydobywczych?
Haipo Yang: Jeśli przewagi kapitałowe i energetyczne pomagają dużym górnikom się rozwijać, to pule są tym, co utrzymuje wydobycie Bitcoin otwartym i zdecentralizowanym.
Pule dramatycznie obniżyły barierę wejścia. Wczesne wydobycie było dla majsterkowiczów — konfigurowałeś oprogramowanie lub nawet pisałeś własne. Wiem to z pierwszej ręki; sam napisałem początkowy kod ViaBTC i pamiętam, jak wysokie były te przeszkody. Dziś podłączasz koparkę do puli i już jesteś w grze. Niezależnie od tego, czy prowadzisz dużą farmę, czy kilka maszyn w domu, pule zapewniają stabilne, przewidywalne wypłaty.
Odkrywanie bloków jest probabilistyczne: większy hashrate oznacza większe szanse. Bez pul mali górnicy mieliby trudności z wygraniem bloku w rozsądnym czasie i odpadliby, co pchnęłoby sieć w stronę centralizacji. Nasz model wypłat PPS+ pomaga uczestnikom każdej wielkości uczciwie dzielić nagrody, utrzymując szeroki udział i bezpieczeństwo sieci.
Istnieje też błędne przekonanie, że pule stanowią ryzyko centralizacji, ponieważ kilka marek wydaje się „kontrolować” większość hashrate. Pule nie posiadają hashrate — mają go górnicy. Mogą zmienić pulę w dowolnym momencie. Jeśli pula działa wbrew interesom górników, hashrate migruje, co jest silnym mechanizmem rynkowym chroniącym decentralizację w praktyce.
W 2021 roku ViaBTC udostępniło swój stack puli Bitcoin jako open source — usługi wydobywcze, implementacje protokołów i moduły dla różnych coinów wydobywanych równolegle. Każdy technicznie zaawansowany górnik może na tym budować, optymalizować lub uruchamiać własne usługi. Wierzę w open source; to dobre dla zdrowia społeczności i zaprasza więcej osób do udziału i czerpania korzyści z wydobycia.
Ostatecznie, niezależnie od tego, czy twój hashrate jest ogromny czy skromny, czy jesteś bardzo techniczny, czy nie, pule są warstwą koordynacyjną i infrastrukturą wypłat, które sprawiają, że dołączenie i zarabianie jest proste — i są kluczową siłą pchającą Bitcoin w stronę większej otwartości, przejrzystości, decentralizacji i wspólnego dobrobytu.
Zastrzeżenie: Treść tego artykułu odzwierciedla wyłącznie opinię autora i nie reprezentuje platformy w żadnym charakterze. Niniejszy artykuł nie ma służyć jako punkt odniesienia przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych.
Może Ci się również spodobać
ROI – Dla Departamentu Skarbu kierowanego przez Trumpa „ogon” aukcji jest najbardziej problematycznym miejscem: McKeefer
Opinie wyrażone w tym artykule odzwierciedlają wyłącznie stanowisko autora, którym jest Jamie McGeever, felietonista Reuters. Reuters, Orlando, Floryda, 6 października — Aukcje amerykańskich obligacji skarbowych zazwyczaj są nudną, przewidywalną i nieważną dla informacji rutyną. Jednak obecnie nie są to zwykłe czasy, a administracja Trumpa ryzykuje, że słaba sprzedaż obligacji stanie się tematem pierwszych stron gazet. Departament Skarbu USA planuje w tym tygodniu wyemitować prawie 120 miliardów dolarów obligacji skarbowych, co jest pierwszą emisją obligacji długoterminowych od dwóch tygodni, nie licząc bonów skarbowych: we wtorek emisja obligacji trzyletnich za 58 miliardów dolarów, w środę obligacji dziesięcioletnich za 39 miliardów dolarów, a w czwartek obligacji trzydziestoletnich za 22 miliardy dolarów. W normalnych okolicznościach te aukcje byłyby nieistotnym wydarzeniem, ale wzmożona uwaga wynika z wyjątkowo słabych wyników aukcji odbywających się od 22 do 24 września – szczególnie aukcji pięcioletnich z 23 września, która wywołała najwyższy wzrost rentowności obligacji od kwietnia zeszłego roku. Od tego czasu rentowności nie spadły, lecz wzrosły do poziomów niewidzianych od dziesięcioleci na większości terminów. Należy podkreślić, że możliwość „niepowodzenia” aukcji obligacji USA jest praktycznie zerowa. Dealerzy pierwotni – obecnie 26 zatwierdzonych przez Fed w Nowym Jorku instytucji i banków z Wall Street, będących animatorami rynku obligacji – zawsze uczestniczą w aukcjach. W praktyce ponoszą odpowiedzialność za underwriting sprzedaży, zapewniając płynne funkcjonowanie rynku obligacji skarbowych USA o wartości 30 bilionów dolarów (najbardziej płynnego rynku na świecie). To z kolei zapewnia funkcjonowanie całego globalnego systemu finansowego. Biliony dolarów globalnego długu, aktywów oraz instrumentów pochodnych opartych są na obligacjach skarbowych USA. Obligacje skarbowe USA są również wykorzystywane jako zabezpieczenie, „smarując” system finansowy USA i świata — m.in. w transakcjach repo, pożyczkach międzybankowych i finansowaniu. Krótko mówiąc, dopóki obligacje skarbowe USA pozostają filarem globalnego systemu finansowego, zawsze znajdą się nabywcy na aukcjach. Pytanie zawsze brzmi: po jakiej cenie te obligacje zostaną sprzedane? Obecnie koszt pożyczek na rynku wtórnym jest najwyższy od połowy 2000 roku, dlatego można oczekiwać, że Departament Skarbu zapłaci wyższe stopy procentowe w aukcjach pierwotnych. Jak pokazują ostatnie aukcje, nadal istnieje ryzyko negatywnych niespodzianek. „Za duże, by rynek mógł je wchłonąć”? Aukcja pięcioletnich obligacji skarbowych USA na 70 miliardów dolarów z 23 września była jedną z najbardziej niepokojących w ostatnich latach. Zainteresowanie mierzone „bid-to-cover” było najniższe od dziewięciu lat. Departament Skarbu sprzedał obligacje z rentownością 5,033%, ponad trzy punkty bazowe powyżej rentowności rynkowej w chwili zakończenia aukcji. 3 punkty bazowe może nie brzmią jak dużo, lecz w przypadku aukcji pięcioletnich obligacji jest to rzadkość. To największy tzw. „tail” od czerwca 2022 roku. Analitycy JP Morgan zauważyli, że ostatni raz „tail” na aukcji pięcioletnich obligacji wynosił 3 pb w 2011 roku — wtedy kryzys wokół limitu zadłużenia doprowadził w sierpniu do obniżenia ratingu kredytowego USA. Obecnie obawy dotyczące trudnej perspektywy budżetowej USA podniosły koszty pożyczek długoterminowych. Rynek oczekuje, że administracja Trumpa zacznie przenosić główny ciężar finansowania na krótszy koniec krzywej rentowności – czyli tam, gdzie koszt jest niższy. Dlatego aukcja pięcioletnich obligacji sprzed dwóch tygodni wzbudziła tak duże obawy. „Tail” na poziomie 3 pb jest częsty przy aukcjach obligacji długoterminowych, lecz rzadki w tzw. „brzuchu” krzywej rentowności. Jeśli Departament Skarbu będzie zmuszony płacić większe premie za emisję tych obligacji, możemy mieć poważny problem. Duży „tail” na aukcji może wynikać z wielu czynników, m.in. z dużej zmienności rynkowej w dniu aukcji, lub — co bardziej niepokojące — z fundamentalnych problemów, które z czasem mogą erodować popyt. Często trudno je odróżnić, ponieważ nie wykluczają się wzajemnie. Z bardziej optymistycznej perspektywy, niepokój nie rozprzestrzenił się jeszcze na krótszy koniec krzywej rentowności. Przynajmniej na razie. Rentowności trzyletnich i dziesięcioletnich obligacji są obecnie około 50 pb wyżej niż miesiąc temu, odpowiednio na poziomie około 4,96% i 5,32%. Rentowność trzydziestoletnich wzrosła o około 35 pb do poziomu 5,65%. Ten poziom powinien być wystarczająco wysoki, aby przyciągnąć silny popyt i zapewnić udaną sprzedaż, prawda? Zazwyczaj tak. Jednak jeśli pojawi się niespodziewany zwrot, zmienność i niepewność mogą ogarnąć cały rynek. Inwestorzy będą obserwować rozwój wydarzeń niczym… jastrzębie. (Opinie wyrażone w tym artykule odzwierciedlają wyłącznie stanowisko autora, którym jest felietonista Reuters.) Podoba Ci się ta kolumna? Odwiedź Reuters
Wpływy do funduszy pieniężnych gwałtownie spadły do 158 miliardów, czy płynność krótkoterminowych amerykańskich obligacji skarbowych świeci na żółto?
Napływ funduszy pieniężnych w tym roku gwałtownie spadł do 158 miliardów dolarów w pierwszych trzech kwartałach, co przyczyniło się do wzrostu rentowności bonów skarbowych. Zwiększyła się zmienność na krótkim końcu, a rynek obawia się zacieśnienia krótkoterminowego finansowania.
Ceny krypto
Więcej
