Ibinahagi ko na dati ang unang uri ng asset.
Ngayon, tingnan natin ang pangalawang uri ng asset—mayroong gamit na halaga, ngunit hindi nakakalikha ng cash flow.
Ang pangunahing kaibahan nito sa unang uri ng asset ay ang pagkakaroon ng “gamit na halaga”. Ito mismong kaibahan ang dahilan kung bakit ang pag-invest sa ganitong uri ng asset ay may matibay na suporta ng datos at makatuwirang deduksyon base sa mga datos na ito, kaya’t nagkakaroon ang mga mamumuhunan ng malinaw na pamantayan at nasusukat na batayan sa pag-invest.
Ibat-ibang kalakal (tulad ng tanso, aluminyo, pilak, butil, langis, natural gas, atbp.) ay nabibilang sa ganitong uri.
Dahil may tiyak na gamit na halaga ang ganitong uri ng asset, malinaw din ang relasyon ng supply at demand, pati na rin ang mga datos na nabuo sa mahabang panahon base sa relasyon na ito, tulad ng produksyon, konsumo, presyo ng gastos, presyo sa merkado, at kakulangan sa supply at demand.
Base sa mga datos na ito, maaaring gumamit ng mean reversion ang mga mamumuhunan upang masuri kung undervalued o overvalued ang ganitong klase ng asset, at ayon sa mga historical data, mahuhusgahan kung:
Kapag ang presyo ay masyadong lumayo sa mean, o seryosong lumihis sa supply at demand, malaki ang posibilidad na ang presyo ay babalik sa tamang antas sa lalong madaling panahon.
Sa ganitong pagkakataon, ang pagkakaiba sa presyo ng sobrang lumihis at normal na mean ay ang pagkakataong pwedeng samantalahin ng mga mamumuhunan.
Minsan din ay sumasali si Buffett sa ganitong uri ng asset.
Ang pinaka-tiyak na halimbawa ay noong binili niya ng malakihan ang pilak sa gitna ng masikip na supply at demand, samantalang ang presyo ay sobrang baba. Sa pagsasaayos ng presyo pabalik sa normal, naibenta niya ito at kumita ng malaki.
Gamit niya dito ang mga datos at ang lohikal na analisis batay sa mga datos na iyon.
Ang mga nabanggit kong pagkakataon sa pag-invest sa langis at mahalagang metal (platinum) sa mga nakaraang artikulo ko ay batay din sa parehong prinsipyo.
Ngunit malinaw din ang limitasyon ng mga ganitong asset. Ayon sa kasaysayan, sa panahon ng kapayapaan at maayos ang lipunan, mahirap para sa ganitong asset na tumaas ng 100 ulit sa loob ng 20-40 taon.
Bukod pa rito, ang oportunidad sa investment sa ganitong asset ay hindi mula sa compounding sa paglipas ng panahon, kundi mula sa abnormal na paglihis ng presyo dahil sa mga distortion sa merkado. Karaniwan, panandalian lamang itinatagal ng ganoong sitwasyon, minsan ay ilang buwan lang, o isang taon, pinakamatagal na siguro ang ilang taon, bihira ang umaabot ng 10 taon o higit pa.
Bakit nga ba?
Dahil karamihan ay mga produktong pang-industriya ito, at kapag masyadong lumayo ang presyo, natural na gumagana ang mga regulasyon ng merkado:
Kapag sobra ang supply, mawawala ang ibang producer; kapag mataas ang demand, papasok ang mas maraming producer sa merkado.
Sa ganitong paraan, mabilis na nagbabalik sa tamang antas ang presyo at hindi ito nagtatagal sa abnormal na sitwasyon.
Kaya hindi talaga akma sa ganitong uri ng asset ang pagtaas ng 100 times sa loob ng 20–40 taon.
Sa madalas, ang paglahok ng mamumuhunan sa ganitong asset ay parang laro lang, pampalipas oras; kapag may magandang oportunidad, makikisali, at kung wala, hindi pipilitin.
Biniro nga ni Munger na ang pagbili ni Buffett ng pilak ay bugso lang ng damdamin, parang pumulot ng "upos ng sigarilyo".
Para mahuli ang ganitong oportunidad, kailangan ng masusing pagsubaybay ng mamumuhunan sa ganitong mga produkto at may sapat na kaalaman o husay sa paghusga pagdating sa kasaysayan at datos ng supply at demand. Sa ganitong paraan, mauuna siyang makakakita ng oportunidad bago pa ito mapansin ng iba sa pabago-bagong merkado.
Para sa karamihan ng mga ordinaryong mamumuhunan, napakahirap ng ganitong bagay.
Sa kabuuan, ang ganitong uri ng asset ay neither akma para sa 100-fold na pagtaas, ni nagbibigay ng malawakang oportunidad para sa karamihan ng tao.
Kaya malabong makakuha ng 100-fold returns ang karamihan ng mamumuhunan mula sa ganitong asset.
